Categories
Media News Uitgelicht

TEDxUtrecht

Bekijk hier de TED-talk.

In 2010 Marieke Poelmann, 22 at the time, suddenly lost her parents as a result of a plane crash. It took her several years to see that bad things in life do not necessarily have to define you. In her talk she discusses her loss and how she learned to cope with it, and as a result came out a stronger person.

Marieke Poelmann wrote a book about losing her parents in the airplane crash in Tripoli in 2010. “It took me several years to see that bad things in life don’t necessarily define you as a person. When I suddenly lost both of my parents at 22, I thought my life was over too. Finally, I realized that there is one part of them I could never loose: the part that is in me. Slowly I got back onto my own two feet, gained strength and became an adult. In this process, against all my expectations, good things started happening again. I got to be who I wanted to be. It brought me far beyond anything I had ever imagined.” Poelmann is a writer and a freelance journalist. She studied Media and Journalism at the University of Amsterdam and worked as a producer for the Dutch news and current affairs program ‘Nieuwsuur’ in New York. Currently she is writing her second book, a fiction novel.

Marieke Poelmann

Ik ben schrijver, journalist en (TEDx) spreker. In 2015 verscheen mijn debuut ‘Alles om jullie heen is er nog’ bij De Bezige Bij, over het verlies van mijn ouders bij de vliegramp in Tripoli. Ik schrijf en spreek over mijn verlies omdat ik hoop het taboe op rouw te doorbreken zodat anderen zich minder alleen voelen dan ik destijds deed.

Daarnaast ben ik professioneel kattenliefhebber; in juni 2020 komt mijn eerste kinderboek uit bij Kluitman. ‘Ava en het gesponnen poezenweb’ gaat over hoe katten het internet hebben uitgevonden voor hun eigen populariteit. Mijn eigen kat Lola wandelde tijdens het schrijven regelmatig over mijn toetsenbord.

Als freelance journalist en allround tekstschrijver werk ik voor dagbladen, tijdschriften en uiteenlopende bedrijven. Als spreker ben ik te boeken via De Schrijverscentrale.

Contact

mail@mariekepoelmann.nl

Lauriergracht 116C
1016 RR Amsterdam

Categories
Media News

Zwaailicht (TV)

In this episode of Zwaailicht (Beacon), show host Wilfred Kemp interviews Marieke Poelmann about the indescribable day when she heard her parents had both died in the Tripoli airplane crash. She wrote the book ‘Alles om jullie heen is er nog’ (Everything Around Them Is Still There) about her loss. The best friends of her parents, Johan en Marian Huitema, share their memories. Assalina Hamming, a volunteer at Slachtofferhulp (Victim Assistance, a non-profit organization in The Netherlands) talks about how she assisted Marieke and her two brothers. How do you cope with such an immense loss? Finally, family and friends all come together in the Dominicanen kerk (church) in Zwolle to memorize Peter and Adri Poelmann.

Watch the episode (in Dutch) here

Categories
Media News Uitgelicht

EenVandaag

Bekijk hier het item

Marieke Poelmann is een van de sprekers op de besloten herdenking die vandaag plaatsvindt in Nieuwegein. Ze ziet het als een enorme eer en hoopt dat ze de nabestaanden van de MH17 iets kan meegeven. De ouders van Marieke kwamen om bij de Tripoli-ramp. Nu vijf jaar later heeft zij hier een boek over geschreven: ‘Alles om jullie heen is er nog’.

De speech die zij vandaag gaat voordragen heeft ze al een tijdje af. ‘Het begin gaat ieder geval over hoe ik het nieuws over de MH17 hoorde. Daarna leg ik uit hoe ik mijn mindset veranderde in de weken/maanden na de ramp. Eerst voelde ik mij nergens meer thuis, ik had geen thuis meer, want mijn ouders waren er niet. Later veranderde dat, toen realiseerde ik dat mijn ouders toch altijd een beetje bij mij zijn. De nadruk komt te liggen op: blijf volhouden, langzaamaan gaat het steeds beter’.

Marieke ziet ook grote verschillen tussen nu en vijf jaar geleden: ‘Dit is een ramp met hele heftige politieke gevolgen. Het is veel extremer allemaal. De nabestaanden van de MH17 zijn ook een stuk opener dan de nabestaanden van de Tripoli-ramp destijds.’

In EenVandaag een gesprek met Marieke, hoe gaat zij om met het verdriet nu vijf jaar later? En wat wil zij de nabestaanden van de MH17 mee geven?

Marieke Poelmann spreekt op herdenking MH17: luister een eerder gesprek met Radio EenVandaag hier terug

Categories
Articles News

NRC: Kijk verder dan de tranen

Vandaag wordt de ramp met de MH17 herdacht. Veel Nederlanders zijn door de ramp geconfronteerd met rouw. Maar hoe kun je als omgeving het beste omgaan met nabestaanden? Marieke Poelmann schreef een handleiding in zeven stappen.

Door: MARIEKE POELMANN

Vandaag is het een jaar geleden dat vlucht MH17 van Malaysia Airlines werd neergehaald boven Oekraïne. De 196 omgekomen Nederlanders laten door het hele land ouders, kinderen, broers, zussen, grootouders, vrienden, buren en collega’s achter. Voor nabestaanden is het gemis er niet alleen vandaag, maar elke dag van het jaar. Hoe kan de omgeving van een nabestaande daar het beste mee omgaan? Voor rouw bestaat geen recept, maar voor medeleven misschien wel. Een korte ‘rouwhandleiding’, in zeven stappen.

1. Besef dat rouw niet zomaar over is

Aan rouw zit geen houdbaarheidsdatum. Het gemis gaat nooit meer over, want de overledene komt nooit meer terug. Verdriet sluimert, verstopt zich soms voor korte tijd, maar komt op onverwachte momenten weer terug. Net als je denkt dat het wel weer gaat. Dat proces is verwarrend en kan jaren duren. Voor nabestaanden kan het erg pijnlijk zijn als iemand uit de omgeving zegt: ‘het zal nu wel weer gaan’, of ‘het leven gaat door’. Besef dat als iemands ouders overlijden, ook zijn of haar leven als kind sterft.

2. Deel je herinneringen

Gelukkig zijn er een heleboel dingen die je wél kunt doen als iemand een dierbare verliest. Het delen van je herinneringen aan de overledene bijvoorbeeld. Een brief, kaart of verhaal uit onverwachte hoek waarin iemand vertelt hoe ze naast jouw moeder in de klas zat of wat voor streken je vader uithaalde in zijn studententijd, helpt enorm. Wanneer je met de nabestaanden je herinneringen aan de overledene(n) deelt, geef je hen namelijk een klein stukje terug van de persoon die ze zijn verloren. Een stukje dat ze misschien nog niet kenden.

3. Ontloop een nabestaande niet

Iemand die rouwt, bijt niet. Sommige mensen vinden het moeilijk om een nabestaande te benaderen. Ze zijn bang om iets verkeerds te zeggen, of vinden het (onbewust) een eng idee dat de dood zo dichtbij komt. Maar helemaal niets zeggen is veel erger dan iets verkeerds zeggen. Praten over de overledene is de enige manier waarop je iemand levend kunt houden. En praten met een nabestaande maakt dat zware rouwproces een beetje minder eenzaam. Dat is belangrijk; rouwen doe je namelijk alleen, maar herdenken en meeleven doe je met elkaar. Weet je niet zo goed wat je moet zeggen? Zeg dan: ‘ik ken je niet zo goed maar ik heb het gehoord en ik vind het heel erg en het houdt me bezig, hoe gaat het met je?’. Ontloop iemand niet. Het contrast met de ‘gewone wereld’ waar niets mee aan de hand lijkt, is groot voor iemand die rouwt. Als je diegene vermijdt, wordt dat contrast steeds groter. Spreek desnoods uit dat je niet goed weet wat je moet zeggen. ‘Er zijn geen woorden voor’, wordt vaak gezegd. Maar die zijn er wel degelijk. Je hoeft geen complete toespraak te houden. Zeggen dat je aan iemand denkt, is vaak al voldoende.

Verder lezen?

Categories
Media News

Bol.com

On May 12 2010 the parents of Marieke Poelmann (writer and freelance journalist, 1988) died in the Tripoli airplane crash. They were on their way home from a vacation in South Africa.

 

By: JANNEKE SIEBELINK

On May 12th both of Marieke Poelmann’s parents are killed in the airplane crash near Tripoli. They were on their way home after a vacation in South Africa. Marieke is 22 at the time. She recently started a career in journalism and suddenly finds herself on the wrong side of the news. What happens next is overwhelming: family detectives, victim assistance, banks and insurance companies all line up at her parents’ doorstep. Suddenly, she also shares the responsibility with her older brother Boris for their handicapped brother Sandor, who had a brain tumor when he was 11 years old. Not to mention the immense loss and grief that presents itself, which Poelmann describes incisively in her book Alles om jullie heen is er nog.

“Because of the accident, I lost my faith in life. That is slowly coming back to me, yes. Around the time I turned 25 I noticed that I started feeling stronger again, I made my own choices and stopped seeing life as a burden. Now, I try to focus on what I want from life. My boyfriend helped me a lot changing my perspective. He encouraged me to stop only looking back, but to look ahead as well. He taught me to live in the now, and how to make myself comfortable right where I am.

‘In the months after July 17th 2014, I discovered that being a victim of a national disaster is something that stays with you forever. Maybe it’s like a covenant you sign involuntarily, without the possibility to withdraw or resign. People who say that life goes on mean it well, but with a loss of this magnitude, parts of your life actually stop. They are never coming back. That does not get better. It will never be over and it will never be alright. The only thing that happens, is that it it becomes bearable. Time has its way with it, whether you want it to or not. For years I refused to accept that. I resisted, the grief wasn’t supposed to get better. My fathers hands around my cold feet, my mothers voice at my bedside. If the grief would wear off, I would lose them again. It took me quite some time to realize it doesn’t work that way. I discovered that there is one part of them I could never lose; the part that is in me.’ 

Read full text (in Dutch) here

Categories
Media News

VIVA

In mijn nachtmerries zie ik ze weer in dat vliegtuig zitten

Door: ANNEMARIE VAN LOOIJ

De ouders van Marieke Poelmann (27) vertrokken vijf jaar geleden op een droomreis naar Zuid-Afrika. Op de terugweg crashte hun vliegtuig bij Tripoli. Marieke schreef er het boek ‘Alles om jullie heen is er nog’ over.

“Vorig jaar. Ik ben op fietsvakantie met mijn vriend. We fietsen van Amsterdam naar Berlijn en als we bij een camping aankomen, zet ik mijn telefoon aan. Gemiste oproepen. WhatsApp-jes. ‘Ik denk aan je meis!’ ‘Wat zal dit een moeilijk moment voor je zijn.’ Ik heb geen idee wat er aan de hand is en krijg een onbestemd gevoel. Het is 17 juli 2014. In Oekraïne is een vliegtuig neergestort. Een vliegtuig vol Nederlanders. Het is alsof ik vijf jaar terug in de tijd geslingerd word. Als ik het nieuws teruglees op mijn telefoon, zeg ik tegen mijn vriend dat ik het gevoel heb dat ik iemand aan boord ken. Hoe groot is de kans?”

In VIVA 28, 8 t/m 14 juli

Categories
Media News

EenVandaag (radio)

This month marks the one year anniversary of the shooting of flight MH17 in Ukraine. On July 17th 2014, 298 people were killed. Among them were 196 Dutch people.

This week at Radio EenVandaag we are reviewing the fatal flight: families of the victims are slowly recovering from their immense loss but are still regularly confronted with news coverage about MH17.

On July 17th there is a memorial service for the families of the victims in Nieuwegein, one of the speakers at the memorial is the 27-year old Marieke Poelmann. She lost both of her parents in the Tripoli airplane crash in 2010 and wrote a book about her loss: ‘Alles om jullie heen is er nog.’ In Radio EenVandaag we are talking to Poelmann about her experiences.

Listen to the full interview (in Dutch) here 

Categories
Media News Uitgelicht

JAN Magazine

LEVENSVERHAAL

Ruim vijf jaar geleden verliest Marieke Poelmann (27) haar beide ouders bij de vliegramp in Tripoli. De eerste weken is het verdriet te groot om erbij te kunnen. Toch zit ze vijf dagen na de begrafenis zelf weer in het vliegtuig. ‘Je bent altijd sterker dan je denkt.’

Interview: Nienke Pleysier
Fotografie: Brenda van Leeuwen
Visagie: Ronald Huisinga

In het julinummer van JAN Magazine

JAN Magazine Levensverhaal 1 JAN Magazine Levensverhaal 2 JAN Magazine Levensverhaal 3 JAN Magazine Levensverhaal 4

Categories
Articles News

nrc.next interview series – V Jojanneke

You can never be unreasonable again

Final episode of the short interview series about how young people deal with loss and grief. Today: Jojanneke van den Bosch. She lost both of her parents. „The people surrounding someone who lost his or her parents can take over a small part of the parents’ role. Doing nothing is always a bad idea.”

By: MARIEKE POELMANN

What is it like to lose your parents at a young age and what’s the best way to deal with that by the people surrounding an orphan? Communications expert Jojanneke van den Bosch (39) answers questions like these. Questions that people are afraid to ask, because death is still taboo. With her website weeswijzer.nu and her book So, You’re An Orphan Now Van den Bosch wants to use her own experiences about becoming an orphan to help others. She lost her father and her mother, five months apart. She and her sister were left behind, all on their own when she was just 14 years old.

„Orphans don’t really stand out in our society because we have a very mediatised and conditioned image of an orphan. People think about Oliver Twist, Annie, or Harry Potter. Somebody who is really sad or really tough. Apart from that, it’s still a taboo. Not because these children are a taboo themselves, but because mortality is. If your child tells you a classmate’s mother died, you think: damn it, that could have been me.

I want people to know how many children lose their parents in The Netherlands. I calculated those numbers myself, the Central Bureau of Statistics never investigated it. Later on they finally did, in 2013 the Central Bureau of Statistics published a report stating that there are 34.000 orphans and half-orphans under 18 in The Netherlands. According to the CBS, that number is raised every year by 6.000 new (half)orphans. But when you’re 20 years old, in a way you’re also still a child. So if you add young people up to 23 years old, that adds another 25 percent.”

Read full text (in Dutch) here

Categories
Articles News

nrc.next interview series – IV Linda

I’m a fighter, just like my mom

Short interview series about how young people deal with loss and grief. Today: Linda de Best. She lost her father when she was still a toddler and her mother a year ago. „Focus on what you have, not on what you’ve lost.”

By: MARIEKE POELMANN

Linda de Best (25) was only four years old when her father ended his life by jumping in front of a train. Linda herself was suffering from leukemia at the time. She was left behind, together with her mother, and was cured. She grew up as a happy child and was very close to her mother. Until her mother got hit by a car last year. She ended up in a coma and died. Linda talks about how the loss of her parents dictates her life, then and now.

„In kindergarten I raised my finger and said: ‘my father is dead’. I got kicked out of class, the other children weren’t supposed to hear it.  I found out about this in my mom’s old notes, I can’t remember it myself. I never knew my mother kept a diary at the time, I found the notebooks after she died. I could read that she was desperate at times, I never knew about that either. I wish I could talk to her about it.”

Read full text (in Dutch) here

Categories
Articles News

nrc.next interview series – III Katja

How do I put this on Facebook?

Short interview series about how young people deal with loss and grief. Today: Katja Renkers. She lost her parents and her brother, less than a year ago in the MH17 disaster. She talks about how personal loss becomes public through media and social media.

By: MARIEKE POELMANN

Katja Renkers (20) was 19 when her parents and brother Tim died in the MH17 crash. She was still living at home. Surrounded by photos of her father, mother and brother, Katja talks about her loss.

Have fun and I love you. Those are the last things we said to each other in our family WhatsApp group. Ten minutes before take-off. I only opened it twice after July 17th. A week after the crash everything was still in there. A couple of months later I got a notification that my mother had been removed from the group and my brother had left the group. I was shocked. I still don’t get it. That must mean that someone else is using their phone or their phone number, but why would anyone do something like that?

I cried when I dropped them off at the airport. I felt so stupid about that, I was going to see them again in just four weeks. I had already booked my own vacation with my friends, if I hadn’t I would’ve come with them. As I drove off, I looked at them one last time through my rear view mirror. I almost hit another car. Luckily my dad didn’t see it, I was driving his lease car. They were worried about me returning home safely from Schiphol airport in that car. If only I had been more worried about them.”

Read full text (in Dutch) here

Categories
Media News

NTR Academie

Vijf jaar geleden kwamen de ouders van Marieke Poelmann om het leven bij de vliegtuigramp in Tripoli. Haar leven veranderde voorgoed. Over dat immense verlies en over de invloed van zo’n ingrijpende gebeurtenis, schreef ze het boek ‘Alles om jullie heen is er nog’.

In de ochtend van 12 mei 2015 verongelukte het vliegtuig van Afriqiyah Airways in Tripoli. Van de 104 inzittenden overleefde een jongen de ramp, de overige 103 niet. Onder hen 70 Nederlanders.

Presentatie: Marcia Welman.