bol.com
  • bol.com interview

Bol.com

Op 12 mei 2010 komen de ouders van Marieke Poelmann (schrijver en freelancejournalist, 1988) om het leven bij de vliegramp in Tripoli. Ze waren na een vakantie in Zuid-Afrika onderweg naar huis.

Door: JANNEKE SIEBELINK

Marieke is op dat moment 22 jaar oud en belandt als beginnend journalist plotseling aan de verkeerde kant van het nieuws. Wat er dan op haar afkomt is overweldigend: familierechercheurs, slachtofferhulp, banken en verzekeraars bevolken de stoep van haar ouderlijk huis. Ook delen Marieke en haar oudste broer Boris ineens de verantwoordelijkheid voor hun gehandicapte broer Sándor, die op zijn elfde een hersentumor kreeg. En dan is er nog het onwerkelijk grote verdriet dat zich aandient, dat ze op indringende wijze weet te beschrijven in haar boek Alles om jullie heen is er nog.

‘Door het ongeluk was ik het vertrouwen in het leven kwijt. Dat komt langzaam wel een beetje terug ja. Zo sinds mijn 25e merk ik dat ik me wat sterker voel, mijn eigen keuzes durf te maken en leven niet meer zie als iets dat ik moet maar iets dat ik wil. Mijn huidige vriend heeft mij sterk geholpen om dit in te zien. Hij moedigde me aan om niet alleen terug te kijken maar ook weer vooruit te kijken en vooral ook in het hier en nu te leven en het mezelf naar de zin te maken.’

‘Nabestaande ben je niet eenmalig, merk ik in de maanden na 17 juli 2014. Misschien is het inderdaad een verbond dat je onvrijwillig aangaat zonder de mogelijkheid tot wederopzegging. Mensen die zeggen dat het leven doorgaat, bedoelen het goed maar bij een verlies van deze omvang houdt een deel van je leven daadwerkelijk op. Ze komen nooit meer terug. Dat gevoel wordt niet beter. Het gaat nooit meer over en het komt nooit meer goed. Maar het wordt wel draaglijker. De tijd gaat er mee aan de haal, of je nu wilt of niet. Jaren heb ik me daartegen verzet. Het mocht niet minder worden, het gemis. De handen van mijn vader om mijn koude voeten, mijn moeders stem naast mijn bed. Als het verdriet zou slijten, zou ik ze nog een keer verliezen. Maar ik weet nu dat het zo niet in elkaar steekt. Er is namelijk een deel van hen dat je nooit kwijt kunt raken; het deel dat in jou zit.’

Verder lezen?